Konkursy

Rozstrzygnięcie konkursu na temat sprawiedliwości

Bartłomiej Krzych oraz dr Łukasz Mirocha zostali laureatami konkursu na temat sprawiedliwości. Gratulujemy! Otrzymają oni nagrody w postaci dwóch kolejnych numerów „Filozofuj!” (Filozofia czasu, Oblicza sprawiedliwości), które prześlemy do zwycięzców pocztą. Serdecznie dziękujemy wszystkim za ciekawe i niełatwe do udzielenia odpowiedzi na pytania konkursowe. Nagrodzone wypowiedzi publikujemy w naszym serwisie. Zachęcamy do lektury!

Najnowszy numer: Jak działa język?

Zapisz się do newslettera:

---

Filozofuj z nami w social media

Najnowszy numer można nabyć od 2 października w salonikach prasowych wielu sieci. Szczegóły zob. tutaj.

Numery drukowane można zamówić online > tutaj. Prenumeratę na rok 2018 można zamówić > tutaj.

Aby dobrowolnie WESPRZEĆ naszą inicjatywę dowolną kwotą, kliknij „tutaj”.

Lau­reaci wygry­wa­ją dwa kole­jne numery „Filo­zo­fuj!”: „Filo­zofia cza­su” oraz  „Oblicza spraw­iedli­woś­ci”.

Poniżej zamieszcza­my nagrod­zone odpowiedzi konkur­sowe (wg kole­jnoś­ci alfa­bety­cznej).

Bartłomiej Krzych

1. Spraw­iedli­wość jest wartoś­cią.
1.1. Wartoś­ci są samowiedzą pod­mio­tu doty­czącą dzi­ałań prowadzą­cych do szczęś­cia.
1.1.1. Pod­miot kon­sty­tu­u­je się w uświadomie­niu sobie i akcep­tacji swej wol­noś­ci.
1.1.1.1. Wol­ność aksjo­log­icz­na doty­czy wyłącznie dzi­ałań pod­mio­tu pochodzą­cych od jego wol­noś­ci.
1.1.1.2. Akcep­tac­ja wol­noś­ci dokonu­je się w momen­cie uzyska­nia samoświado­moś­ci.
1.1.2. Szczęś­cie to maksy­mal­iza­c­ja mojej wol­noś­ci.
1.1.3. Wartoś­ci nie są przed­miotem wiedzy.
1.1.3.1. Wartoś­ci nie są obiek­ty­wne.
1.1.3.2. Wartoś­ci nie są subiek­ty­wne.
1.1.3.3. Wartoś­ci nie są inter­subiek­ty­wne.
1.2. Wartoś­ci są prak­ty­czny­mi relac­ja­mi indy­wid­u­al­nej wol­noś­ci do innych wol­noś­ci lub przed­miotów.
2. Miarą spraw­iedli­woś­ci jest respekt indy­wid­u­al­nych wol­noś­ci.
2.1. Indy­wid­u­alne wol­noś­ci posi­ada­ją to, co nazy­wamy god­noś­cią na mocy swej decyzji o byciu pod­miotem.
2.2. Każ­da indy­wid­u­al­na wol­ność może się real­i­zować.
2.2.1. Granice real­iza­cji indy­wid­u­al­nej wol­noś­ci stanow­ią inne indy­wid­u­alne wol­noś­ci.
2.2.2. Real­iza­c­ja indy­wid­u­al­nej wol­noś­ci musi brać pod uwagę god­ność pod­mio­tu.
3. Spraw­iedli­wość real­izu­je się przede wszys­tkim w relac­jach między indy­wid­u­al­ny­mi wol­noś­ci­a­mi.
3.1. Każ­da indy­wid­u­al­na wol­ność, na mocy swej decyzji o byciu pod­miotem, akcep­tu­je również indy­wid­u­alne wol­noś­ci pozostałych ludzi.
3.2. Warunk­iem koniecznym pod­ję­cia decyzji o byciu pod­miotem są inne wol­noś­ci indy­wid­u­alne.
3.3. Spraw­iedli­wość jest więc relacją.
4. Spraw­iedli­wość jest wartoś­cią społeczną.
4.1. Spraw­iedli­wość jako relac­ja real­izu­je się we wspól­no­cie (w społeczeńst­wie)
4.1.1. Wspól­no­ta (społeczeńst­wo) jest zbiorem indy­wid­u­al­nych wol­noś­ci.
4.1.2. Indy­wid­u­alne wol­noś­ci na mocy swych decyzji o byciu pod­miotem, a jed­nocześnie akcep­tacji innych wol­noś­ci, wybier­a­ją życie we wspól­no­cie (społeczeńst­wie).
4.2. Spraw­iedli­wość win­na być bro­niona przez prawa wspól­no­ty (społeczeńst­wa).
4.2.1. Prawa wspól­no­ty (społeczeńst­wa) win­ny strać na straży spraw­iedli­woś­ci.
4.2.2. Prawa wspól­no­ty (społeczeńst­wa) są ustanaw­iane na mocy wol­nych decyzji indy­wid­u­al­nych wol­noś­ci przy­należą­cych do wspól­no­ty (społeczeńst­wa).
4.2.3. Prawa win­ny bronić spraw­iedli­woś­ci co najm­niej w respek­towa­niu wartoś­ci nis­kich, a sil­nych.
4.2.3.1. Wartoś­ci niskie i silne to te, które doty­czą fun­da­men­tal­nych (fizy­cznych) potrzeb człowieka.
4.2.3.1.1. Wartoś­ci niskie i silne to np. zdrowie i bez­pieczeńst­wo.
4.2.3.2. Wartoś­ci wysok­ie i słabe, to te, które wiążą się z wartoś­ci­a­mi duchowy­mi.
4.2.3.2.1. Wartoś­ci wysok­ie i silne to np. filo­zofia i śpiew.
4.2.4. Wspól­no­ta (społeczeńst­wo) win­no ustal­ić również prawa broniące spraw­iedli­woś­ci w respek­towa­niu wartoś­ci wyso­kich i słabych.
4.2.4.1. Prawa te win­ny być możli­wie ogólne i być zako­rzenione w wartoś­ci­ach nis­kich i sil­nych wspól­nym wszys­tkim członkom wspól­no­ty (społeczeńst­wa).
5. Spraw­iedli­wość nie może ist­nieć bez wol­noś­ci.
5.1. Wol­ność przy­należy jedynie pod­miotom samoświadomym.
5.1.1. Pod­mio­ty samoświadome nazy­wamy osoba­mi.
5.1.1.1. Oso­by jako pod­mio­ty są tożsame z sobą w cza­sie.
5.1.1.2. Nie moż­na być pod­miotem nie będąc ze sobą tożsamym w cza­sie.
5.1.1.3. Akty pod­mio­tu speł­ni­ane w różnym cza­sie nieroz­er­wal­nie do niego przy­należą na mocy jego tożsamoś­ci z sobą w cza­sie.
5.1.1.3.1. Akt (czyn, dzi­ałanie) pod­mio­tu spełniony w przeszłoś­ci przy­należy do niego w jego ter­aźniejs­zoś­ci.
5.1.1.3.2. Dobrym aktem nazy­wamy ten, który respek­tu­je wol­ność indy­wid­u­al­ną speł­ni­a­jącego go pod­mio­tu oraz inne wol­noś­ci indy­wid­u­alne, zgod­nie z ustanowionym prawem.
5.1.1.3.3. Złym aktem nazy­wamy ten, który godzi w wol­ność indy­wid­u­al­ną speł­ni­a­jącego go pod­mio­tu oraz inne wol­noś­ci indy­wid­u­alne.
6. Każ­do­ra­zowe zła­manie spraw­iedli­woś­ci doma­ga się zadośćuczynienia.
6.1. Na straży spraw­iedli­woś­ci stoi wspól­no­ta (społeczeńst­wo) oraz ustanowione przez nią prawa.
6.1.1. Każdy zły akt wyma­ga się zadośćuczynienia spraw­iedli­woś­ci.
6.1.2. Aby zadośćuczynie­nie to było dobre, musi być orzec­zone w zgodzie z prawem.
6.2. Karą za zła­manie wol­noś­ci oraz spełnie­niem zadośćuczynienia spraw­iedli­woś­ci jest obar­czany pod­miot, który dop­uś­cił się złego aktu.
6.2.1. Na mocy tożsamoś­ci w cza­sie pod­mio­tu kary i zadośćuczynie­nie mogą doty­czyć złych aktów spełnionych w przeszłoś­ci.
6.2.2. Spraw­iedli­wość nie jest ogranic­zona cza­sem.
7. O tym, o czym nie może­my wiedzieć, czy jest spraw­iedli­we, czy niespraw­iedli­we należy mil­czeć.

Dr Łukasz Mirocha

Więk­szość z nas poz­nała w swoim życiu wiele mniej lub bardziej szczegółowych reguł postępowa­nia. Praw­ie każdy zna jakąś wer­sję złotej reguły, nawet jeśli nie wie, że za tą spec­jal­isty­czną nazwą kry­je się proste „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”.

Wielu z nas poz­nało regułę równej miary, mówiącą o tym by podob­ne sprawy rozstrzy­gać w podob­ny sposób. Mimo to, w codzi­en­nym życiu, bard­zo częs­to spo­tykamy się z postawą „należy mi się” czy zupełnym niezrozu­mie­niem dlaczego rozstrzyg­nię­cie, które nas doty­ka ma taki a nie inny ksz­tałt.

Prob­lem ten pojaw­ia się zarówno w bezpośred­nich relac­jach między­ludz­kich (one też są domeną spraw­iedli­woś­ci! – mogę usłyszeć od zdrad­zonego przy­ja­ciela, że zachowałem się wzglę­dem niego niespraw­iedli­wie), jak i w bardziej złożonych sytu­ac­jach podzi­ału dóbr.

Prob­lem pojaw­ia się na przestrzeni między zna­jo­moś­cią reguły a jej aplikacją, zwłaszcza jeśli zas­tosowanie reguły mogło­by być nieko­rzystne dla nas. Dlat­ego pier­wszym warunk­iem spraw­iedli­woś­ci (i jej zasadą) jest możli­wość zrozu­mienia reguł postępowa­nia obow­iązu­ją­cych w konkret­nej sytu­acji.

Dąże­nie do zrozu­mienia zasad postępowa­nia jest obow­iązkiem każdego z nas i jedynie real­izu­jąc go, może­my mówić o sobie jako o kimś spraw­iedli­wym. Tak poj­mowana „możli­wość” oznacza więc nie tylko dostęp do wiedzy, ale też – a może przede wszys­tkim – wolę korzys­ta­nia z tej wiedzy, a w kon­sek­wencji wyro­bi­e­nie pewnych dys­pozy­cji. Wyma­ga to treningu, co sugeru­je związek tej (przyz­na­ję, że mgliś­cie rozu­mi­anej) spraw­iedli­woś­ci z cza­sem. Jest to prak­ty­czny związek sprowadza­ją­cy się do try­wial­nej obserwacji, iż wyucze­nie dąże­nia do zrozu­mienia zasad i wypra­cow­a­nia woli ich stosowa­nia pon­ad włas­nym intere­sem, wyma­ga roz­ciąg­niętej w cza­sie prak­ty­ki.


Przy­pom­i­namy reg­u­lamin konkur­su:

  1. Konkurs orga­ni­zowany jest przez mag­a­zyn „Filo­zo­fuj!”.
  2. Każdy może wziąć udzi­ał w konkur­sie.
  3. Zadanie konkur­sowe. Napisz czym dla Ciebie jest spraw­iedli­wość oraz jakie są jej filo­zoficzne związ­ki z cza­sem?
  4. Ter­min nadsyła­nia odpowiedzi: 4 czer­w­ca 2018
  5. Sposób udziela­nia odpowiedzi: Odpowiedź na pytanie konkur­sowe należy wpisać w komen­tarzach do ogłasza­jącego konkurs pos­tu na Face­booku lub wysłać na adres: redakcja@filozofuj.eu.
  6. Sposób wyłonienia zwycięz­cy: Dwie naj­ciekawsze wypowiedzi wyłoni jury redak­cyjne w składzie: Artur Szut­ta, Natasza Szut­ta, Robert Kryńs­ki, Doro­ta Monkiewicz-Cybul­s­ka.
  7. Ter­min rozstrzyg­nię­cia konkur­su: 6 czer­w­ca 2018
  8. Nagrody: Dwa najnowsze numery „Filo­zo­fuj!” (Filo­zofia cza­su, Oblicza spraw­iedli­wość), które prześle­my do zwycięzców pocztą.

logoF-150

Dołącz do Załogi F! Pomóż nam tworzyć jedyne w Polsce czasopismo popularyzujące filozofię. Na temat obszarów współpracy można przeczytać tutaj.

Wesprzyj „Filozofuj!” finansowo

Jeśli chcesz wesprzeć tę inicjatywę dowolną kwotą (1 zł, 2 zł lub inną), przejdź do zakładki „WSPARCIE” na naszej stronie, klikając poniższy link. Klik: Chcę wesprzeć „Filozofuj!”

Polecamy