31 marca 1886 – w Warszawie urodził się Tadeusz Kotarbiński, polski filozof i logik. Przedstawiciel szkoły lwowsko-warszawskiej, uczeń m. in. Kazimierza Twardowskiego i nauczyciel m. in. Alfreda Tarskiego. Zaangażowany społecznie, w dwudziestoleciu międzywojennym występował przeciwko antysemityzmowi, a podczas II wojny światowej brał udział w tajnym nauczaniu Uniwersytetu Warszawskiego.
W ontologii i epistemologii twórca reizmu (nazywanego też konkretyzmem) – koncepcji głoszącej, że we właściwym sensie istnieją jedynie byty osadzone w czasie i przestrzeni (rzeczy), nie abstrakcyjne (lub semantycznie: sensowne są wyrażenia odnoszące się do bytów czasoprzestrzennych). Twórca minimalistycznej, świeckiej, niezależnej etyki, stawiającej w roli naczelnej cnoty moralnej opiekuńczość (wzór „spolegliwego opiekuna”). Rozwinął klasyfikację rozumowań Łukasiewicza. Jeden z prekursorów prakseologii.
Całe kalendarium możesz przejrzeć tutaj.
Skomentuj