Artykuł Filozofia w szkole Scenariusze lekcji

Dorota Monkiewicz-Cybulska: Zabawna praca, pracowita zabawa – scenariusz lekcji etyki dla klas IV–V szkół podstawowych

Zapisz się do naszego newslettera

Tekst uka­zał się w „Filo­zo­fuj!” 2020 nr 5 (35), s. 47. W peł­nej wer­sji gra­ficz­nej jest dostęp­ny w pli­ku PDF.


Cele

Ucznio­wie odróż­nia­ją pra­cę od zabawy.
Ucznio­wie dostrze­ga­ją, że pra­ca może dostar­czyć radości.
Ucznio­wie rozu­mie­ją, że pra­ca i zaba­wa są ele­men­ta­mi zrów­no­wa­żo­ne­go życia.

Metody i formy pracy

Czy­ta­nie frag­men­tu tekstu
Dyskusja
Zaba­wa ruchowa
Eks­pe­ry­ment myślowy

Przebieg lekcji

Czy­ta­my frag­ment baj­ki Pinokio:

Trze­ba wam wie­dzieć, że Pino­kio wśród swo­ich przy­ja­ciół miał jed­ne­go szcze­gól­nie ulu­bio­ne­go i dro­gie­go kole­gę imie­niem Romeo, któ­re­go jed­nak wszy­scy prze­zy­wa­li „Kno­tem” z powo­du chu­dej i suchej figur­ki, zupeł­nie podob­nej do kno­ta w lamp­ce noc­nej. Knot był naj­więk­szym próż­nia­kiem i urwi­sem w całej szko­le, ale Pino­kio strasz­nie go lubił. […]
– Co tu robisz? – zapy­tał Pino­kio, pod­cho­dząc do niego. […]
– Jadę do pew­nej kra­iny… któ­ra jest naj­pięk­niej­szą kra­iną na tym świe­cie, ist­nym rajem Próżniaków.
– A jak się nazy­wa ten kraj?
– Kra­ina Zaba­wek. Może poje­dziesz ze mną?
– Ja? O, nie!
– To źle, mój Pino­kio! Jeże­li nie poje­dziesz, będziesz żało­wał, wie­rzaj mi. Gdzież znaj­dziesz kraj bar­dziej odpo­wied­ni dla chłop­ców takich jak my? Tam nie ma szkół, tam nie ma nauczy­cie­li, tam nie ma ksią­żek. W tym bło­go­sła­wio­nym kra­ju nikt nie musi się uczyć. W czwart­ki nie ma nauki, a cały tydzień skła­da się z sze­ściu czwart­ków i jed­nej nie­dzie­li. Wyobraź sobie, że zimo­we waka­cje zaczy­na­ją się tam pierw­sze­go stycz­nia, a koń­czą się ostat­nie­go grud­nia. Oto kraj, któ­ry mi się napraw­dę podo­ba! Takie powin­ny być wszyst­kie kra­je cywilizowane!
– A co się robi przez cały dzień w tej Kra­inie Zabawek?
– Wszy­scy bawią się i barasz­ku­ją od rana do wie­czo­ra. Wie­czo­rem idzie się spać, a ran­kiem zaczy­na się na nowo. Cóż ty o tym sądzisz?
– Hm… – mruk­nął Pino­kio i z lek­ka potrzą­snął gło­wą, jak gdy­by chciał powie­dzieć: „Ja bym też chęt­nie zakosz­to­wał takie­go życia”…
– No, więc poje­dziesz ze mną? Tak czy nie?

Car­lo Col­lo­di, Pinokio

Pyta­nia do dyskusji

Czy prze­by­wa­nie w Kra­inie Zaba­wek mogło­by się stać mono­ton­ne i się znudzić?
Dla­cze­go marzy­my o takich krainach?
Czy leni­stwo jest zawsze czymś złym?
Czy jeśli pra­ca sta­je się zabaw­na i przy­jem­na, to prze­sta­je być pracą?
Co by się sta­ło, gdy­by ludzie tyl­ko pra­co­wa­li i nigdy się nie bawili?
Czy zaba­wa prze­sta­je nią być, gdy nas męczy?
Co myślisz o prze­ję­ciu pra­cy przez robo­ty i uwol­nie­niu od niej ludz­ko­ści? Czy to moż­li­we? Co wte­dy zro­bi­li­by ze swo­im cza­sem ludzie?
Dla­cze­go bar­dzo boga­ci ludzie dalej pra­cu­ją, choć mogli­by się już tyl­ko bawić?
W jaki inny spo­sób, oprócz wypła­ty pie­nię­dzy, czło­wiek może być nagra­dza­ny za pracę?
Czy jeśli ktoś pra­cu­je za dar­mo, jako wolon­ta­riusz, to jest to pra­ca czy misja?
Co to jest pasja w wyko­ny­wa­niu pracy?

Zabawa ruchowa

Pro­si­my uczniów, by sta­nę­li na bacz­ność i pod­nie­śli ręce do góry, następ­nie przy­wie­dli ręce do boków, po czym opu­ści­li – i tak kil­ka razy. Potem pro­si­my o pod­nie­sie­nie ręki i nogi jed­no­cze­śnie (moż­na wyko­ny­wać te ćwi­cze­nia według dowol­ne­go warian­tu; cho­dzi tu też o kil­ka minut aktyw­no­ści w celu roz­ru­sza­nia dzie­ci). Następ­nie pro­si­my, by dzie­ci robi­ły ćwi­cze­nie tak, jak chcą, lub rusza­ły się w spo­sób dowolny.

Refleksja po ćwiczeniu

Któ­re z ćwi­czeń, kie­ro­wa­ne czy dowol­ne, było przy­jem­niej­sze i dlaczego?
Dla­cze­go nakaz wyda­ny z góry czę­sto powo­du­je w nas opór i nie­chęć do działania?
Czy gdy­by nie było „sze­fów”, w ogó­le moż­na by było kogoś zmu­sić do pracy?

Prosimy ucznia o odczytanie cytatu

Wybierz pra­cę, któ­rą kochasz, a nie będziesz musiał pra­co­wać nawet przez jeden dzień w swo­im życiu”. Konfucjusz

Eksperyment myślowy

Wyobraź­cie sobie sytu­ację z przy­szło­ści. Ludzie pra­cu­ją z innych powo­dów niż dzi­siaj. Chcą być czę­ścią spo­łe­czeń­stwa, ale nie muszą w ogó­le myśleć o utrzy­ma­niu, bo wszyst­kie­go mają pod dostat­kiem. Jed­nak rząd, żeby zapo­biec wpa­da­niu ludzi w apa­tię i nudę, naka­zał, by każ­dy wybrał sobie sen­sow­ne zaję­cie. Pomyśl, jaką pra­cę byś naj­chęt­niej wyko­ny­wał w takiej sytu­acji? Możesz wymy­ślić zawód przy­szło­ści, któ­ry jesz­cze nie ist­nie­je (lub o nim nie słyszałeś).


PDF sce­na­riu­sza do pobrania



Doro­ta Mon­kie­wicz-Cybul­ska – Absol­went­ka filo­zo­fii teo­re­tycz­nej KUL oraz histo­rii UMCS, nauczy­ciel­ka ety­ki w Szko­le Pod­sta­wo­wej im. B. Chro­bre­go w Lubli­nie. Zain­te­re­so­wa­nia nauko­we: dydak­ty­ka filo­zo­fii, ety­ka śro­do­wi­sko­wa i bio­ety­ka. Poza filo­zo­fią pasjo­nu­je ją taniec współ­cze­sny, któ­ry w wol­nych chwi­lach inten­syw­nie uprawia.

Tekst jest dostęp­ny na licen­cji: Uzna­nie autor­stwa-Na tych samych warun­kach 3.0 Pol­ska.

 

< Powrót do spi­su tre­ści numeru.

Najnowszy numer można nabyć od 30 października w salonikach prasowych wielu sieci. Szczegóły zob. tutaj.

Numery drukowane można zamówić online > tutaj. Prenumeratę na rok 2020 można zamówić > tutaj.

Aby dobrowolnie WESPRZEĆ naszą inicjatywę dowolną kwotą, kliknij „tutaj”.

Dołącz do Załogi F! Pomóż nam tworzyć jedyne w Polsce czasopismo popularyzujące filozofię. Na temat obszarów współpracy można przeczytać tutaj.

1 komentarz

Kliknij, aby skomentować

  • Bawiąc uczyć, uczyć bawiąc.” /zob. XBW i jego twór­czość; Molie­re, kome­dio­pi­sarz, Oświe­ce­nie, XVIII stulecie/

55 podróży filozoficznych okładka

Wesprzyj „Filozofuj!” finansowo

Jeśli chcesz wesprzeć tę inicjatywę dowolną kwotą (1 zł, 2 zł lub inną), przejdź do zakładki „WSPARCIE” na naszej stronie, klikając poniższy link. Klik: Chcę wesprzeć „Filozofuj!”

Polecamy